می دانم که دیگر

                        هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد ...

برای نابودی یک ملت دو راه وجود دارد: یا آنها را به قدرتی وابسته کنی یا وادارشان کنی به رهبرانی که خود برگزیده‌اند، پشت کنند.

دلم خیلی گرفته

این روزها وقتی به خیابون ها نگا می کنم و افرادی که خودشان را در قالب هموطن و دلسوز کشور ایران نشان می دهند اما به حریم ایرانیان تجاوز کرده، منازل و مغازه هایشان را به آتش می کشند، به اموال عمومی آسیب می رسانند و تنها هدفشان این است که دل دشمنان را با اغتشاشات و بی نظمی هایی که بوجود آورده اند شاد کنند تنها به یک چیز فکر می کنم

به جانبازانی که از تلویزیون شاهد دیدن شاهکار این افراد هستند

راستش رو بخواید خیلی فکر کردم تا وبلاگم رو با چه مطلبی به روز کنم، اما در نهایت با توجه به حوادث اخیر به جمله ای که در ابتدای متنم آوردم اکتفا میکنم و افسوس می خورم به حال کسانی که کورکورانه خود را درگیر کردند بدون آنکه بدانند با شاد کردن دل دشمنان روح آزاد شهدا را آزار می دهند

و پاسخی برای سؤالشان نخواهند داشت

همان سؤال معروفی که قلبمان را با خود می برد

براستی اگر شهدا از ما بپرسند که بعد از آنان با خونشان چه کردیم چه پاسخی داریم که بدهیم؟؟؟؟؟

باز هم ۱۴ خرداد آمد و از همیشه دلتنگ تر شدم

هر روز بیشتر از روز قبل دلم بهانه بودنت را میگیرد بغضی غریب تمام این ۲۰ سال با من بود اینکه چرا در آن دوران به خاطر کوچک بودنم نتوانستم برای وداع با تو بیایم و هر سال این داغ در قلبم تازه تر می شود شاید به خاطر همین بود که متن زیر را نوشتم شاید ... شاید کمی آرام گیرم ... 

چشم دوخته ای به تلویزیون، با هر تصویری که پخش می شود، پنجره ای از خاطره برایت باز می شود، سر می گذاری روی زانوهایت.

هشت ساله بودی، آخرین امتحانت را داده بودی و خوشحال از اینکه تابستانت 28 روز زود تر شروع شده است، اما به خانه که رسیدی، تمام رؤیاهایت فرو ریختند با خبری که از تلویزیون شنیدی، پدر پیرت به خاطر بیماری به بیمارستان رفته بود، مادرت را دیدی که اشکهایش را از تو پنهان می کند وقتی به اخبار گوش می دهد.

اما نوری در قلبت روشن شد وقتی شنیدی برایش دعا کنید.

شنیده بودی خدا دعای بچه ها را مستجاب می کند، با تمام وجود برایش دعا کردی، مثل زمانی که خبر مجروح شدن پدرت را در جبهه شنیده بودی، شاید به خاطر اینکه بارها و بارها خودش به تو گفته بود در زمان حضورش در جبهه، پدر پیری داری که جایش را برایت پر می کند.

پس دعا کردی، سه روز تمام در کنار مادرت برایش دعا کردی، نماز خواندی.

چقدر خوشحال شدی وقتی دیدی از جایش بلند شده و روی پاهای خودش ایستاده تا نماز بخواند.

آهی می کشی و سرت را بلند می کنی، دوباره خیره می شوی به تلویزیون، او را می بینی که آرام روی تخت دراز کشده و پسرش پیشانیش را می بوسد.

بغض گلویت را می فشارد، چشمانت را که می بندی خودت را میبینی که وارد اتاق شده ای تا سر سفره صبحانه بنشینی اما چشمت که به ساعت می افتد به سمت رادیو می روی، مثل پدر، که همیشه رأس ساعت 7 رادیو را روشن می کرد، پریز را به برق می زنی، اما خشک می شوی وقتی گوینده رادیو می گوید : انالله واناالیه راجعون روح بلند پیشوای مسلمانان و رهبر آزادگان جهان حضرت امام خمینی به ملکوت اعلا پیوست.

ناگهان دلت برایش تنگ می شود، برای صدایش و برای لبخندش.

بی اختیار به قاب عکس روی دیوار و پلاکی که از آن آویزان است نگاه می کنی، چشمانت تار شده اند، روی زمین می نشینی و به استکان های چای که یکی پس از دیگری سرد می شوند خیره می شوی.

نفس عمیقی می کشی، چشمانت را که باز می کنی از جایت بلند می شوی و مثل همیشه به پنجره پناه می بری، حالا بزرگ شده ای، خیلی بزرگ، بیست سال از آن روز گذشته است، بی اختیار به یاد کلامش می افتی :

من بادلی آرام و قلبی مطمئن و روحی شاد و ضمیری امیدوار به فضل خدا ، از خدمت خواهران و برادران مرخص وبه جایگاه ابدی سفر میکنم و به دعای خیر شما احتیاج مبرم دارم...

 اما هنوز رفتنش را باور نداری... 

                                                           عطر یاس

سر گذاشت روی مهر

عطر گلهای یاس را حس کرد.

سرش را بلند کرد، چشمانش تار شد، از جایش بلند شد و رفت کنار تختی که گوشه اتاق بود.

-          یادته؟! همیشه وقتی سر از سجده بر می داشتم، یه مشت گل یاس می ریختی توی سجادم، اونموقع عطر گلا اذیتت نمی کرد، اونموقع نفست مانع نبود برای راه رفتنت.

سرش را روی بالش گذاشت، دست برد سمت کپسول اکسیژنی که کنار تخت بود، ماسک سبز رنگی که از آن آویزان بود را برداشت و روی صورتش گذاشت.

-          برای همین هیچ وقت نمی ذاشتی سر سفره هفت سین ماهی بذارم؟ چقدر کم بود هوایی که بتونی با بودنش حرف بزنی، نمی دونی چقدر دلم برای شنیدن صدات تنگ شده بود، ولی من خوب یادگرفته بودم بفهمم هر سرفه تو چه معنی داره، اما نگفته بودی سرفه ای که باعث بشه از گوشه لبت رد خون جاری بشه، یعنی اینکه دیگه هیچ وقت برنمی گردی، یعنی خداحافظ، برای همیشه.

گاهی وقت ها و شاید جدیدا خیلی به لحظه ای که دنیا اومدم فکر می کنم

مادرم گفته بود برای 10 دقیقه مرده بودم و از کمبود اکسیژن رنگم سیاه شده بوده

و درست زمانی که همه ازم قطع امید کرده بودن یه دفه بغضم می ترکه و گریه می کنم

من بارها و بارها از مادرم خواستم تا این موضوع رو برام تعریف کنه

خیلی عجیبه اینطور نیست ؟

بارها از خودم پرسیدم چرا؟

چرا باید میموندم؟

حالا می دونم که هر انسانی نماینده ایست از جانب خدا برای اینکه به قولی که قبل از اومدن به زمین به خدا داده بوده عمل کنه.

برای همین گاهی فکر می کنم من در جواب به خدا چی گفتم که به مدت 10 دقیقه منو پیش خودش نگه داشته بوده و بعدم به من اجازه داده تا بیام رو زمین

روی زمین و دنیایی که گاهی با تمام وجودم تنگیش رو احساس می کنم و به قفس بودنش ایمان میارم

دوست خوب من

خدای عزیز و مهربونم

می دونم می دونی دلم خیلی خیلی برات تنگ شده کاش هیچ وقت ازت جدا نمی شدم ..........

کاش می دونستم چی بهم گفته بودی که بغضم ترکید ..........

شایدم خودمو تو بغلت گم کرده بودم تا ... تا یه جورایی از اومدن به این دنیا فرار کنم

اما تو پیدام کردی و منو گذاشتی رو زمین

تو این دنیا

و من گریه کردم ....

می خواهم از تو بنویسم از تو برای تو

حرمت قلم را چه با شکوه حفظ کردی که نام سید اهل قلم را برایت برگزیدند

شاید برای همین است که تا نام تو را بر زبان می آورم، قلم از دستانم رها می شود.

به یاد دو جمله زیبا و دوست داشتنی ات می افتم که مدام توی ذهنم تکرار می شوند:

*** پرستو را با گرما عهدی است که هر بهار تازه می شود وطن پرستو بهار است و اگر بهار مهاجر است از پرستو مخواه که بماند

*** پندار ما اینست که ما مانده ایم و شهدا رفته اند اما حقیقت آنست که زمان ما را با خود برده است و شهداء مانده اند

حرف آخر:

کاش می دانستی چقدر دلم برای تو و یاران سفر کرده ات تنگ است.

انگار همین دیروز بود

همه دور سفره های هفت سین جمع شده بودیم و منتظر بودیم تا سال 87 برسه.

اینکه سال 87 رو خوب شروع کنیم یه هدف بود برای همه، ولی اینکه چقدر خوب بوده؟

به خودمون و نگاهمون بستگی داره.

حالا همه تو تب و تابن تا یه سال دیگه از راه برسه، یه سال جدید، با اتفاقای تلخ و شیرینی که تو دلش داره.

قراره با چند نفر آشنا بشیم؟

قراره با چند نفر برای همیشه خداحافظی کنیم؟

چه اتفاقات شیرین یا تلخی ما رو صدا می کنن؟

هیچی معلوم نیست ولی یه چیزی رو مطمئنم وقتی دلتو بسپری به اونکسی که باید دیگه نیازی به این همه نگرانی نیست، من همیشه همینکار و می کنم، حتی وقتی یه چیزی رو با اعماق وجودم می خوام دلم نمیاد رو حرفم پافشاری کنم، فقط می گم خدایا من مال تو ام، تو منو خلق کردی، تو منو بهتر از هرکسی می شناسی، به نیازم، به حرفهای نگفته ای که تو قلبم دارم آگاهی.

پس هرچی تو بخوای،

می دونین بهترین لحظات زندگی من زمانیه که میشینم روی لبه پنجره و وقتی دارم به ستاره ها نگا می کنم باهاش حرف می زنم، نمی دونین چه آرامشی داره، چون مطمئنم اون با همه خوبی و مهربونیش داره نگام می کنه و منتظره تا یه چیزی ازش بخوام، حتی لجبازیشم قشنگه وقتی یه چیزی رو می خوام و بهم نمی ده می فهمم بیشتر از هر کسی دوستم داره چون مطمئنم که توی همه چیز صلاحم رو در نظر داره.

نمی دونین وقتی می گم خدایا خودم رو میسپرم به خودت چه احساس آرامشی می کنم، انگار یه دیوار محافظ دور تا دور وجودم رو می گیره تا نذاره کسی اذیتم کنه.

پس خدای خوب و مهربونم، ای کسی که شنونده تمام شکایت های دلانه من هستی

ازت می خوام توی این سال جدید مواظبم باشی، فقط و فقط خودت، اگر جایی لغزیدم بهم گوشزد کنی تا یادم نره نباید خلاف میل تو که اینقدر دوستم داری عمل کنم.

ازت می خوام منو به خاطر تمام اشتباهاتم ببخشی، چراکه تو لطیف ترین و مهربون ترین کسی هستی که دارم.

                                             خدایا دوست دارم، قد همه بزرگیت.

دوست خوب من رادیو جوان عزیز و به یادموندنی تولدت مبارک

می دونی راستشو بخوای همه چیز از آیینه و آواز شروع شد

یه روز یادمه عصر بود و دلم ... بگذریم پیچ رادیومو پیچوندم، فقط موسیقی بود و موسیقی چیزی که هیچ وقت نمی تونم ازش بگذرم

بعد رسیدم به چهار راه جوونی عالی بود خیلی دوسش داشتم

بعد از اون رسیدم به یادداشت های شبانه که خیلی عاشقش بودم اونجا با یه دخترکه هم اسم خودم بود زندگی کردم با خاطره هاش، با مناجاتاش

بعد از اون هم تا همین الان شدم یه رادیویی پروپاقرص

البته رادیویی بودم اما خیلی بیشتر شد.

بهترین اوقاتم رو با تو دوست خوبم گذروندم تا اینکه اوایل امسال همه چیز بهم ریخت تو هم داشتی بهم می ریختی اما تمامی کسانی که با جون و دل 12 سال شاهد بزرگ شدنت بودن

کسانی از ته قلبشون به تو و هواداران تو اهمیت میدادن و صداشونو می شنیدن و اجازه می دادن تا شنیده بشیم نذاشتن ستونت بهم بریزه، خودشون بعد از اون همه جابجایی

 شکسته بودن

خسته بودن

اما باهات موندن تا تو نشکنی نگهت داشتن و مطمئنم خیلی ضربه خوردن تا ما حس نکنیم چه اتفاقی افتاده

قدر دوستان خوبت رو بدون چرا که من وقتی با توام احساس می کنم تو هم جزئی از من ،

از خانواده من هستی واین به خاطر کسانی است که تاب شکستنت را نداشتند

بازم یه دستنوشته دیگه از خودم

پسرک نشسته بود و در حالیکه زانوهاشو تو بغلش گرفته بود، زل زده بود توی چشماش

مادرش صداش زد و گفت: بیا مگه نمیبینی داره برف میاد، سرما می خوریا؟

نتونست چشم ازش برداره.

مادر اومد و نشست روبروش، دست سرد پسرک رو گرفت توی دستش و گفت: تازه حالت خوب شده، نباید اینجوری تو سرما بشینی.

پسرک چشم دوخت توی چشم های مادر و گفت: مامان؟! اگه پیشش نمونم، تنهایی، توی این برف، تا صبح؟!

مادر سر برگرداند عقب و لبخند زد و گفت: اون از برفه، خودت ساختیش، آدم برفی که سردش نمی شه پسرم.

پسرک از جایش بلند شد و رفت پیش آدم برفی.

-          سردش نمی شه، اما تنها که می شه.

مادر خندید و گفت: اگه دلت پیشش باشه تنها نمیشه.

پسرک اخم کرد و دست انداخت دور گردن آدم برفی.

-          چه جوری دلمو بذارم پیشش؟!

مادر رفت و زانو زد مقابل پسرک.

-          اگه راحتی و آسایش آدم برفی رو بخوای، ینی دلتو گذاشتی پیشش، اگه اجازه بدی تو جایی که راحته و بهش تعلق داره و بهش آرامش می ده بمونه، ینی دلتو گذاشتی پیشش، حالا فهمیدی؟

پسرک نشست کنار آدم برفی.

-          مامان اون می خواد پیشش بمونم، می دونم، من ساختمش، می دونم چی می خواد، بذار بیارمش تو؟! خواهش می کنم؟!

مادر پیشانی پسرک را بوسید و گفت: شاید تو راس بگی، فردا همه چی معلوم می شه، باشه بیارش.

پسرک ازجایش بلند شد و مادر را در آغوش گرفت.

-          ممنونم مامان، ممنون.

پسرک آدم برفی را دربهترین جای خانه قرار داد، مقابل شومینه و تمام شب را روی کاناپه، کنار آدم برفی ماند تا تنها نماند، صبح که از خواب بیدار شد از ادم برفی اثری نمانده بود جز ردی از آب، یک هویج و دو تا زیتون سیاه که روی زمین بودند، فورا به آشپزخانه رفت.

-          مامان، مامان، آدم برفی ... آدم برفی ...؟!

مادر قوری را روی سماور گذاشت و گفت: کافی بود دیشب فقط دلت رو پیش آدم برفی میگذاشتی، اونوقت، حال اون منتظرت بود تا بری پیشش.

کاش ما آدما واقعا اگرمدعی هستیم کسی رو دوست داریم فقط دلمون رو به اون بدیم، کاش بفهمیم دوست داشتن یعنی راحتی طرف مقابل رو در نظر گرفتن نه اسارت اون فرد به خاطر خودمون.

گاهی اوقات به خاطر این خودخواهی، ناخواسته و ندونسته عزیزترین هامون رو بدون اینکه بفهمیم از دست می دیم، و وقتی متوجه می شیم که فقط چند یادگاری از اون فرد پیشمون مونده و اثری از خودش نیست شاید تا ابد ...

خدايا هر زمان که احساس مي کنم تنهايم تو مي آيي و تنهايي ام را پر از احساس مي کنم .
و هر زمان که احساس مي کنم بي کسم، تو تمام کسم ميشوي و هر گاه که اندوه تمام وجودم را در بر ميگيرد، آن هنگام است که تنها , بي تو غمگينم...!

برای دیدن عکسهایی که روز عاشورا گرفتم کلیک کنید